Getuigenis van de mama van Julietje

Wij mogen een weekje aan zee gebruik maken van een luxe appartement in de duinen! Echt te GEK!!!
En dit allemaal dankzij VZW KIEKAFOBEE (www.kiekafobee.be).
Een papa die ook lange tijd op 3K6 gelogeerd heeft, heeft dit op poten gezet. Hij heeft met een team fondsen ingezameld en zo een appartement aan zee gehuurd om mensen met een "specialleke" de gelegenheid te geven om zorgeloos op vakantie te kunnen want dat is niet gemakkelijk he. Je weet nooit of je wel zal kunnen vertrekken ja of nee want misschien moet hij/zij kuren of heeft hij/zij koorts of dit of dat...je kent dat he. En met deze formule kunnen prutsen als Juliette er even tussenuit zijn en kunnen ze ook even gewoon kind zijn.

Wij zijn de allereersten die van het appartement gebruik mogen maken! Nogal een eer he! En ik moet zeggen dat het FANTASTISCH is! Zo mooi, zo verzorgd en zo een zicht, gewoon heerlijk tot rust komen!

3/12 was het dan persvoorstelling en ik heb voorgesteld om een woordje te zeggen om te laten blijken dat dit echt geapprecieerd word:

"Heel Stilletjes, langs de achterdeur is dat vreselijke monster bij ons binnengelopen. Zonder dat we er iets van merkte heeft hij zich genesteld in ons leven tot ineens KABOEM de dokter je komt zeggen dat "het er is en omdat het niet erg genoeg is komt die nog wel zeggen dat het bij één van die 2 mensen is waarvan je hebt gezworen om alles te doen om ze te beschermen, je kind. "Dat kan niet! Niet bij ons zijn ongeveer één van de eerste dingen die je denkt. "dat gebeurt enkel bij andere mensen, maar toch niet bij ons? Een doodgewoon gezin met 2 werkende ouders, een huisje en een tuintje, mensen die graag gaan eten en wandelen in het bos, kindjes die graag naar Studio 100 kijken en een hond die alles verdraagt allez ja een gezin zoals zoveel. En plots komt die dokter dan zeggen dat heel je leven aan diggelen ligt en je ongeveer voor de grootste storm in je leven staat. Een storm waarvan je de omvang niet kunt voorstellen, een storm waar het pikdonker is en waar je stapje per stapje met klompen aan je voeten en zonder kompas door moet. Sommige dagen denk ik dat het in de hel beter was dan daar niet omwille van de plek maar over het machteloos toezien dat je kind zo aan het afzien en het vechten is.

Tijdens onze storm zijn we heel vaak naar zee getrokken om uit te waaien, om te proberen om de sterke wind die er staat de zorgen even weg te blazen, om onze longen te vullen met goed veel verse lucht en geen ziekenhuislucht en even terug anoniem te zijn en niet in de supermarkt 6 keer te moeten uitleggen hoe het nu met de kleine is.
Ik kan het u niet uitleggen hoe goed het doet dat er dan af en toe iemand langs de weg staat met een lichtje om je aan te moedigen en de weg te wijzen. En als het even niet meer gaat, en je denkt dat je omver gaat vallen, staat er plots iemand achter je met een hand op je schouder om je recht te houden

Zo krijgen wij dus nu een hand op de schouder van Kiekafobee met dit prachtige project. Ook vele ouders op dienst die na ons mogen gebruik maken van het project hebben het erover, het is een lichtpunt in hun behandeling en ze kijken er allemaal heel erg naar uit.

Ik hoop dat niemand van jullie de diagnose ooit krijgt en zeker niet bij uw kind. Maar moest het ooit zijn, hoop ik wel dat er net zoals bij ons er mensen naast jullie zullen staan zoals het KKF en Kiekafobee met een lichtje in de hand om u te helpen en u aan te moedigen om vol te houden en door te gaan want uiteindelijk geraak je erdoor en kan je genieten van je kind zoals ik deze week ga doen. Dus als u deze week een vrouw met een grote glimlach ondanks de koude- ziet lopen, klop uzelf op de borst want het is allemaal dankzij u en daarvoor een ongelooflijke welgemeende "dank u" van mezelf, mijn man, grote zus en Juliette de vechter."

En omdat ik dit zoooooo een super project vind, ben ik allerlei plannen aan het bedenken om deze vzw te steunen.
Dit is gewoon zo nodig...

Juliette vindt het hier dan ook GEWELDIG! Ze schuifelt hier heel de living rond op haar poep, heerlijk warm door de vloerverwarming en heel heel vaak zit ze aan de gordijnen kiekeboe te spelen. En Manon vindt het stapelbed dan weer geweldig!
En Steven en ik vinden het uitzicht om bij weg te dromen ...
Ik zal het jullie dinsdag tonen met fotootjes, je zal zien!

Groetjes uit het prachtige Koksijde!

De blog van Juliette kan je hier volgen.

Meer getuigenissen

Wegwijs in onze site!